A A A

Zagospodarowanie turystyczne

Dla rozwoju turystyki niezbędne jest właściwe zagospoda- rowanie turystyczne. Składa się na nie: sieć komunikacyjna, sieć szlaków turystycznych, baza noclegowa, żywieniowa oraz urządzenia towarzyszące (przechowalnie bagażu, plaże, urządzenia sportowe itd.). Całość zagadnienia zagospodaro- wania turystycznego przekracza ramy „Vademecum" i z tego względu zajmiemy się tylko noclegami i szlakami pieszymi.
  • Baza noclegowa

    Baza noclegowa rozrzucona po terenie całego kraju i oferu- jąca miejsca noclegowe o różnym standardzie i cenach jest stale jeszcze niewystarczająca dla potrzeb wzrastającego ruchu turystycznego. Turystę pieszego interesują najbardziej noclegi tanie i znajdujące się na szlakach wędrówek pie- szych. Będą to noclegi w domach wycieczkowych, schroni- skach i stacjach turystycznych PTTK, a także schroniskach PTSM. Ogółem Polskie Towarzystwo Schronisk Młodzieżo- wych posiada ponad 800 obiektów we wszystkich wojewódz- twach. Z reguły są one zlokalizowane w budynkach szkol- nych i mają charakter sezonowy (lipiec — sierpień), coraz częściej jednak buduje się całoroczne. W razie braku nocle- gów w placówkach PTTK warto skrzystać z tych obiektów. Jeśli jednak trasa wędrówki nie pokrywa się z wymienio- nymi sieciami noclegów, pozostaje korzystanie z gościnnej leśniczówki, gajówki czy stodoły lub zaplanowanie wę- drówki z namiotem.
  • Szlaki turystyczne

    Turystyczne tereny naszego kraju są pokryte siecią znako- wanych szlaków turystycznych nizinnych i górskich. Naj- ciekawsze ze szlaków nizinnych zamieszczono w rozdziale pt. „Odznaki turystyczne". Wyznaczanie ich odbywa się wg podstawowych zasad i kryteriów projektowania i znako- wania, które powinny być znane każdemu turyście pieszemu. — Znakowane szlaki turystyczne przebiegają z reguły przez ciekawe, większe zespoły leśne (parki narodowe, rezerwaty), tereny wyjątkowo atrakcyjne, zespoły leśne w pobliżu miast i miejscowości wypoczynkowych, a także przez tereny tru- dne do przebycia (np. bagna). — Szlaki turystyczne z zasady omijają szosy 'i drogi o na- wierzchni utwardzonej, biegnąc drogami polnymi i leśnymi ścieżkami. — Prowadzi się je tak, aby udostępnić turystom charakte- rystyczne dla danego regionu formy krajobrazowe, zabytki przyrody żywej i nieożywionej, zabytki sztuki i kultury materialnej, miejsca historyczne oraz ośrodki tradycyjnej kultury i sztuki ludowej. — W miarę możliwości szlaki turystyczne wytycza się przez najwyższe wzniesienia rejonu — ze względów na panoramę, a także z reguły zaczyna się (lub kończy) na dworcu auto- busowym, kolejowym lub przy schronisku turystycznym. — Znaki posiadają następujące barwy: czerwony (szlaki główne), niebieski, żółty i zielony (inne szlaki), czarny (szlaki krótkie, łącznikowe do oznakowania dojść do stacji kolejowych, schronisk itp.). Szlaki podmiejskie, spacerowe znakuje się z reguły kolorem żółtym. — Nie znakuje się szlaków kolorem białym, który jest zastrzeżony na górne i dolne paski dla wszystkich barw szlaków, a także na krótkie dojścia do źródeł wody i cie- kawych obiektów, znajdujących się w niewielkiej odległości od wytyczonego szlaku. W takich przypadkach początek dojścia oznacza się drogowskazem lub strzałką z ustalonym symbolem obiektu: woda (ż), widok (w), ruina (r) itd. — Dwa szlaki o tej samej barwie nie stykają się ze sobą. — Na początku i na końcu każdego szlaku jest umieszczony barwny krążek (w kolorze szlaku) otoczony białym kołem. — Przy skręcie szlaku lub zejściu na boczną ścieżkę znaki umieszcza się z obu stron z tym, że przed zakrętem paski załamuje się w kierunku skrętu, czasami zamiast pasków umieszczane są strzałki. — Normą częstotliwości umieszczania znaków na szlaku jest zasada, że jeden znak powinien być widoczny od dru- giego. Zdarza się jednak, że na odcinkach szlaków biegną- cych dłuższy czas wyraźną drogą bez odgałęzień — znaki umieszcza się rzadziej. — Znaki stosuje się gęściej: na ścieżkach ruchu masowego, na początku i na końcu szlaku, przy wybitnej zmianie kie- runku, na otwartych przestrzeniach (w tym przypadku nie na drzewach, a na kamieniach, palach itp.), przy rozgałę- zieniu dróg i na miejscach zboczenia szlaku z wyraźnej drogi na ścieżkę. — Początek szlaku, koniec, a także skrzyżowania szlaków oznacza się z reguły również drogowskazami z barwami szlaków, miejscowościami docelowymi i pośrednimi danego szlaku oraz odległościami w kilometrach. W rejonie o dużej ilości szlaków znakowanych umieszcza się także tablice ze schematycznie przedstawionym rysunkiem przebiegu szla- ków w rejonie i podaniem odległości w kilometrach.