Wzrost potęgi Aten

Grecja » Wzrost potęgi Aten

Wzrost potęgi Aten i obawa państw Grecji lądowej, głównie Sparty, przed ich dominacją, stały się powodem największego konfliktu w dziejach Grecji starożytnej - długotrwałej wojny peloponeskiej (431-404 p.n.e.). Ateny i państwa Związku w walce ze Spartą i jej sojusznikami poniosły ostatecznie druzgocącą klęskę, po której nie odzyskały już swej mocarstwowej pozycji.

W wiek IV p.n.e. Grecja weszła szarpana wewnętrznymi konfliktami, gdyż Sparcie nie udało się utrzymać pozycji hegemona na terenie całego kraju. Kolejne wojny, z krótkim okresem hegemonii beockich Teb, kierowanych wówczas przez Epaminondasa i Pelopidasa, spowodowały zniszczenie państw greckich i ponowne zagrożenie Grecji przez Persów.

Duże niebezpieczeństwo dla licznych, rozwiniętych poleis greckich, decydujących dotąd o rozwoju wydarzeń politycznych i tworzących kulturę helleńską, stanowiły w IV w. p.n.e. także północne tereny Hellady. Tesalia Jazona, a następnie Macedonia w okresie Filipa II (359-336 p.n.e.) były już prawdziwymi potęgami.

Macedonia leżąca dotąd na peryferiach świata hellenistycznego (jej ludność, z wyjątkiem domu panującego, nie była uważana nawet przez Greków za Hellenów), stała się pod rządami Filipa II państwem decydującym o losach całej Hellady. Los ten został przypieczętowany z chwilą pokonania przez Filipa II Aten i ich sprzymierzeńców w 338 r. p.n.e. w bitwie pod Cheroneją. Rok 338 p.n.e. uważany jest za zmierzch okresu klasycznego w dziejach Grecji starożytnej i koniec epoki poleis.