Okres hellenistyczny i rzymski

Grecja » Okres hellenistyczny i rzymski

Epoka hellenistyczna zaczyna się z chwilą śmierci Aleksandra Macedońskiego (323 p.n.e.). Jest to okres niezwykle istotny w dziejach kultury greckiej, która, chociaż przestaje już być czysto helleńską, zapewnia panowanie języka greckiego i obyczajów greckich na terenie niemal całego ówczesnego cywilizowanego świata, obejmując swymi wpływami głównie tereny wschodnie (Azja) oraz docierając do rodzącego się na zachodzie mocarstwa - Rzymu. Termin kultura hellenistyczna oddaje nie tylko treści greckie (helleńskie), ale zawiera w sobie także elementy wschodnie. Jest to bowiem specyficzne połączenie sztuki, literatury, architektury greckiej z kulturalnymi zdobyczami Wschodu. Świat hellenistyczny obejmował olbrzymi obszar, sięgając w momencie rozkwitu największych potęg do granic Indii. Jego cechą charakterystyczną było istnienie wielkich monarchii powstałych na terenach podbitych przez Aleksandra. Poza nimi (państwo Seleucydów z ośrodkiem w Mezopotamii, a potem Syrii, państwo Lagidów na terenie Egiptu i wreszcie sama Macedonia Antygonidów) istniały liczne niewielkie królestwa powstałe jako już efekt procesu rozpadu wielkiej monarchii Seleucydów (m in. Pergamon w Azji Mniejszej, który był ważnym ośrodkiem sztuki hellenistycznej) oraz małe państewka na terenie Grecji właściwej, acz nie odgrywały już one większej roli. Nawet Sparta, mimo pewnych prób w III w. p.n e. nie stała się już więcej potęgą, a stosunki polityczne w Grecji określała polityka Macedonii, która apogeum rozkwitu osiągnęła za Filipa V (221-179 p.n.e ). Jednak od początku II w p.n.e. Grecji właściwej i państwom hellenistycznym na terenach wschodnich zaczyna zagrażać potęga Rzymu.