MIKINE

Grecja » MIKINE

Dzisiejsza wioska MIKINE (Mykeny, Mikinai) leży w odległości 10 km od Argos. Jadąc od tej strony warto wstąpić do VASERKA, aby obejrzeć starożytny Heraion - okręg święty Hery, wzniesiony przez Argos. Pierwsza świątynia Hery postawiona była w połowie VII w. p.n.e. i zachował się z niej tylko niewielki fragment (ok. 20-metrowej długości część platformy, na której stały kolumny). Spłonęła ona w 423 r. p.n.e. i na jej miejscu została wzniesiona nowa w 416 r. p.n.e. Była to budowla dorycka - perípteros z 6 x 12 kolumn. Zachowały się z niej fundamenty i skromne resztki. Trzeba tu dodać, że kult Hery był bardzo silny w Argolidzie. Według tradycji mitycznej do tej właśnie świątyni zanieśli swą matkę, zaprzęgając się do powozu, dwaj bracia Kleobis i Biton, słynni potem herosi argiwscy.

Ze wsi Mikine wiedzie droga na teren wykopalisk najsłynniejszych w całej Grecji i najważniejszych dla poznania wczesnych epok jej historii. Założycielem Myken według tradycji mitycznej był Perseusz, a dane archeologiczne wskazują na zasiedlenie tego miejsca już w III tysiącleciu p.n.e., a więc jeszcze przed Grekami. Rozwój Myken to jednak dopiero późna epoka brązu (lub okres późnohelladzki). Stałysięone wtedy głównym ośrodkiem cywilizacji i nazwa tej kultury oraz całego okresu (1580-1100 p.n.e.) pochodzi właśnie od tego głównego miasta Achajów (patrz: „Wprowadzenie historyczne"). Mykeńczycy prawdopodobnie opanowali całą Argolidę i zdobyli nawet hegemonię na całym obszarze Peloponezu. Wskazuje także na to sposób przedstawienia Agamemnona, władcy Myken, przez Homera. W Iliadzie on właśnie przewodzi wyprawie na Troję. Dorowie zniszczyli Mykeny i położyli kres świetności całej cywilizacji achajskiej. W okresie klasycznym (od V w. p.n.e.) Mykeny pozostawały w zależności od Argos. W okresie rzymskim były tu już tylko ruiny.

Pamięć o Mykeńczykach zachowała tradycja grecka w postaci bogatego cyklu mitów o Atrydach. Mity te stały się tematem tragedii greckich, żeby przypomnieć tu chociażby Oresteję Ajschylosa. Pochodzący od Tantala Atrydzi byli rodem przeklętym przez bogów (już Tantal na uczcie podał bogom pieczeń z własnego syna, za co został przez nich ukarany i skazany na wieczną mękę głodu i pragnienia). Tragedie Agamemnona, Klitajmestry i Orestesa były zawinione przez ojca Agamemnona, Atreusa, który zabił dzieci swego brata Tiestesa. Stąd powstał cały łańcuch zbrodni, zmazanych właściwie dopiero przez Orestesa. Wybaczono mu matkobójstwo (zabił Klitajmestrę mszcząc ojca, zamordowanego przez nią i jej kochanka Egista, kuzyna Agamemnona). Legendy te, poza motywami tragicznymi i interesującymi elementami wierzeń zawierają wspomnienie wielkiej roli Myken i ich władców, a jednocześnie wskazują na zachowanie przez tradycję późniejszą specyficznego poczucia strachu, jaki budzić musiały Mykeny u swych współczesnych.

Pierwsze prace wykopaliskowe prowadził tu słynny odkrywca Troi, Schliemann, szukający potwierdzenia mitycznych tradycji i dowodów prawdziwości historycznej epopei Homera. Grobowce, które odkrył tu w 1876 r., nazwał właśnie imionami tych wielkich postaci. Przed Schliemannem próbowali tu prowadzić prace archeolodzy francuscy. Niektóre zabytki (wśród nich słynna Brama Lwów) były zachowane w ruinie. Zwiedzał to miejsce także Juliusz Słowacki i jego słynny utwór Grób Agamemnona zawiera impresje z tego pobytu. Poeta jednak nie widział obiektu dziś nazwanego Grobem Agamemnona, odkopanego dopiero przez Schliemanna.

Prace archeologiczne, prowadzone tu dalej w XX w., doprowadziły do odsłonięcia całej zabudowy i znalezienia archiwum tabliczek z tekstami pisanymi wielokrotnie już wspomnianym pismem linearnym B.