Koniec V w. p.n.e.

Grecja » Koniec V w. p.n.e.

Koniec V w. p.n.e. to epoka wyraźnych kryzysów religijnych. Działalność tzw. sofistów w Atenach (skłonny do sceptycyzmu i relatywizmu prąd filozoficzny) prowadzi do zachwiania uczuć religijnych, a jednocześnie wzrastają tendencje do zmiany dotychczasowych przekonań. Te zjawiska uwidaczniają się najlepiej w procesie genialnego filozofa Sokratesa, oskarżonego i skazanego w 399 r. p.n.e. za bezbożność, czyli niewiarę w tradycyjne bóstwa. Przemiany te widoczne są dalej w IV w. p.n.e., kiedy szczególnego znaczenia nabierają kulty Afrodyty, Hermesa, Dionizosa czy Erosa. Coraz też więcej zaznaczają się w religii greckiej wpływy wschodnie, osiągając swe apogeum w okresie następnym w epoce hellenizmu.

Jak już wspomniano (patrz: „Rys historyczny") hellenizm rozpowszechnia kulturę grecką na Wschodzie, ale jednocześnie doprowadza do przyjęcia przez nią wielu treści wschodnich. Zjawisko to decyduje o charakterze religii greckiej tego okresu, toteż mówi się raczej o religii hellenistycznej niż o religii greckiej okresu hellenistycznego, rozumiejąc przez ten pierwszy termin swoisty amalgamat wierzeń wschodnich i greckich.