Grecja starożytna

Grecja » Grecja starożytna

Linię rozwoju historycznego Grecji w starożytności wyznaczały dwa czynniki. Pierwszy z nich to fakt, że Grecja starożytna nigdy nie była jednym państwem. Pojęcie Hellada oznaczało obszar geograficzny i jednocześnie a może przede wszystkim kultury greckiej. Istnienie w tym okresie olbrzymiej ilości niewielkich samodzielnych państw powodowało z jednej strony w dziejach Grecji tragiczny nieraz w skutkach partykularyzm, z drugiej zaś prowadziło do rozkwitu różnorodnej bogatej kultury.

Drugi czynnik wiąże się z położeniem Grecji. Wyspy Morza Egejskiego stanowiły dogodną drogę do Azji Mniejszej i, poprzez Kretę, na Bliski Wschód, a wyspy Morza Jońskiego umożliwiały podróże na Zachód - do Italii. Tak więc Grecja była w starożytności pomostem między Wschodem a Zachodem, morze zaś zawszę odgrywało olbrzymią rolę w jej dziejach.

Najstarszy okres historii Grecji. Początek świetności Grecji sięga III tysiąclecia p.n.e. U progu epoki brązu, gdzieś między 3100 a 2400 lat p.n.e. osiedliła się na terenach Grecji ludność pochodzenia anatolijskiego (Azja Mniejsza), która najwspanialszą cywilizację stworzyła na Krecie. Na terenie Grecji lądowej do najważniejszych pozostałości tego wczesnego osadnictwa należy osada Lerni na Peloponezie w pobliżu Argos. Okres ten, zwany okresem wczesnohelladzkim lub starszą epoką brązu, to jeszcze „dzieje Grecji przed Grekami", ważne ze względu na początki osadnictwa i rozwój rolnictwa. Właściwe plemiona greckie napłynęły na tereny Hellady u progu II tysiąclecia (ok. 1950 p.n.e ). Byli to przybysze z północy, bądź ze stepów nadczarnomorskich, bądź z terenów karpacko-dunajskich. Ludność ta, pochodzenia indoeuropejskiego, była Grecji przywędrowali Jonowie, tworząc główny zrąb greckiego w tzw. okresie średniohelladzkim (średnia epoka brązu, 1950-1580 p.n.e.).